Where is Basia?

na Bali nie ma "walking distance"

2012-02-23T15:18:00.002-08:00

Obrazek dotyczący życia na Bali nieźle mnie rozbawił, bo cóż... ma w sobie sporo prawdy, nie zliczę godzin w których stałam w skuterowym korku...

Skutery, skutery, skutery. To nieodłączny krajobraz tej wyspy. Mam wrażenie,że skuter jest tam prawie jak kolejna cześć ciała, i to taka bez której bardzo trudno funkcjonować. Transportu publicznego właściwie nie ma. Chodniki? Bywają. Ale najczęściej jeżdżą po nich skutery, bo jeździ się wiadomo - po czym się da!
Pamiętam jak pierwszego dnia po przylocie, gdy pytaliśmy się o odległość do Uniwerku, mówili nam,że 5-10 minut motorbike. A na pytanie o walking distance odpowiadali - nie ma walking distance. Wtedy wkurzona nie mogłam pojąć czemu nie chcą nam dać odpowiedzi, teraz wiem,że mieli rację... ;)

Na motorze naprawdę można przewieźć wszystko! ;)

lub wersja bardziej ekstremalna:

Normalnym widokiem są całe rodziny na skuterze. Raz widziałam jak 4 osobowa gromadka wiozła jeszcze ze sobą psa :P Przerażające jest jednak to jak przy tak dużej ilości wypadków dzieci jeżdżą bez kasków. Podczas całego pobytu widziałam może z ... 5 dzieci w kaskach? Dzieciaki siedzą sobie z tyłu, z przodu, trzymają się nonszalancko jedną ręką...niemowlaki wystają gdzieś spod ramienia matki...
Porównując do Europy, gdzie dzieci w samochodach (przestrzeni jednak zamkniętej - co tu dużo gadać, wypaść jest trudniej niż ze skutera :P) przypinane są jeszcze do fotelików ... widać prawdziwą różnicę w mentalności.

Pytanie konkursowe: Ile widzisz dzieci na powyższym obrazku?

5 osobowa rodzinka - może dobrze nie widać, ale z przodu jest dwójka maluchów i jedno na rękach matki. Generalnie jest zasada im więcej Ci się uda na skuter wcisnąć tym lepiej. Towarów. Ludzi.

Zdarza się i tak,że gdy dorośli się zmęczą, stery przejmuje wyluzowany malec... :P

No cóż...nam też się trochę ta mentalność udzieliła. Bo że niby my bambusa nie przewieziemy? phi. Co to dla Pauliny! Daj jeszcze tą paczkę pod nogi, bo trochę luźno :P

Podróże na miarę możliwości.

2012-02-15T14:24:00.000-08:00

Ach, gdzie to ja bym nie była gdybym mogła wyjść z domu. Tysiące pomysłów. Skoro niemożliwe do zrealizowania pchają się jeszcze bezczelniej do mojej głowy. Plany niespełnione, bo "coś". Powód zawsze się znajdzie. Choć mój ,muszę przyznać z czystym sumieniem, jest prawdziwie uziemiający.
Ale pobawmy się tak, jakby wymówki się nie liczyły. Bez taryfy ulgowej.Więc dzisiaj o podróżach. Takich na miarę możliwości.

Gdzie byście chcieli być? Ja w Azji, słonecznej i niezmrożonej. A,że pisanie poprzedniego posta zaostrzyło mi apetyt udam się w podróż kulinarną prosto do Kong Kongu! Azjatycki smakołyk na dzisiaj to tarty jajeczne :)

Składniki na ciasto:

220 g mąki pszennej

140 g masła

70 g cukru pudru

1 jajko

Ugniatamy, ugniatamy, aż uzyskamy jednolitą masę .

Następnie wykładamy foremki ciastem (trzeba uważac,żeby spód nie był za cienki) .

Do przygotowania nadzienia będziemy potrzebować :

3 jajka

220 ml wody

100 g cukru

60 ml mleka skondensowanego

Wodę z cukrem podgrzewamy na małym ogniu, aż cukier się rozpuści.Odstawiamy do ostygnięcia. Gdy już się wystudzi mieszamy z jajkami i mlekiem. Tak powstałe nadzienie wlewamy do babeczek.

Pieczemy około 15 - 20 minut w 200 stopniach.

Do tego dzbanek herbaty i naprawdę można poczuć się jak w Hong Kongu. U mnie truskawkowo-ananasowa. I wcinamy :)

A jeśli nie w Azji? To w Berlinie! Jest tak blisko,że aż czuję atmosferę filmową unoszącą się w powietrzu. Berlinale. W moim domu! Kto by pomyślał? A teraz wybaczcie,muszę kończyć, bo za chwilę zaczyna się seans Extremly loud, incredibly close. Już po samym zwiastunie widzę,że zapowiada się dobrze, zresztą scenarzysta ma koncie już takie perełki jak Forrest Gump!

2012-02-09T14:55:00.000-08:00

Mój plan był prosty. Zakładałam, że najlepiej będzie jeśli podczas pobytu w Indonezji nie będę musiała korzystać z tamtejszej służby zdrowia.Przed wyjazdem upewniłam się,że jestem zdrowa jak ryba, poddałam się kilku szczepieniom i spakowałam najpotrzebniejsze lekarstwa . Sytuacja wydawała się być pod kontrolą. Jednak parę sekund, a możliwe że nawet ich ułamki, zadecydowały o moim losie. Ciach. Trach. Bach. I jak to określił lekarz „popłynęłam po asfalcie”. W związku z tym nastąpiła "mała" zmiana planów. Okazało się,że pierwszą w życiu operację będę miała właśnie na Bali. Była biała tablica na której zapisuje się zabiegi, wielkie lampy na Sali operacyjnej, krzątający się ludzie w zielonych maseczkach, no wszystko niczym z Grey’s Anatomy.Tylko personel jakiś bardziej opalony...

W związku z tym wszystkim wróciłam do Polski się wykurować. Cóż...nie miałam tu zbyt ciepłego powitania. Już prawie zapomniałam jak może być zimno! Tak więc, mimo że z Polski, to będę pisać dalej. Bo patrząc przez okno wydaje mi się,że przyda nam się wszystkim trochę egzotyki...

* * * * * * * * * * * * * * *

Smaki Hong Kongu

Hong Kong był dla mnie wyprawą na której niesamowicie otworzyłam się na nowe smaki. Ja z której tata zawsze śmiał się,że do stołu powinnam podchodzić z lupą, bo tak dokładnie zawsze przyglądałam się każdej szyneczce przed konsumpcją. Tutaj przełamałam wiele swoich barier –małże, ostrygi, ośmiornice, kalmary czy gołębie. Bo przecież nie ładnie wybrzydzać gdy twój host (osoba z portalu couchsurfing.org która gości Cię u siebie w domu) zabiera Cię na kolację. Szybki kurs jedzenia pałeczkami i smacznego!

Gdy pierwszy raz zobaczyłam na stole gołębie ( podane z głowami ) trochę mnie to zaskoczyło. Ale właściwie to lepiej żeby lądowały na talerzu niż pod nogami. A muszę przyznac ,że za dużo ich na ulicach HK nie widziałam...

Karmić ich też nie wolno. Obowiązuje polityka przeciwgołębiowa! Popieram :)

Zasmakowałyśmy się w Dim Sum. Jeśli idzie się w parę osób można zamówić dużo rodzajów i spróbować każdego po kawałku. No i oczywiście w cenę wliczona jest niekończąca się dolewka herbaty :)

Samemu się zaznacza co chce się zamówić, także złożenie zamówienia to prawdziwe wyzwanie!

Tarty jajeczne, pierożki krewetkowe, smacznie doprawiony ryż w liściu lotosa, bułeczki z mięsnym nadzieniem

Jeśli będziecie w Hong Kongu polecam Dim Sum w Luk Yu Tea House na ulicy Stanley. Najlepsze! :)

Jednak moim ulubionym odkryciem były mooncake - specjalne ciasteczka, tradycyjnie spożywane w okresie Święta Środka Jesieni ( Mid Autumn Festival). Tak wyglądają te bardziej tradycyjne, często z Yolk egg w środku (słonawe).

Ale nam najbardziej smakowały te lodowe:

z mango, porzeczką i ananasem :) Mniam!

Będąc w Chinach nie mogłam nie pójśc do muzeum herbaty. A tą paradę dzbanuszków/ filiżanek dedykuje moim kochanym herbaciarkom! Który zestaw podoba się Wam najbardziej? :)

Wspomnienia z Hong Kongu

2012-01-12T12:15:00.000-08:00

Hong Kong ma wszystko, co sprawia, że chce się tam wrócić! Gigantyczne, lśniące, klimatyzowane wieżowce stoją w otoczeniu parków z bujną egzotyczną roślinnością. Do takiego parku każdy sobie może wyskoczyć w przerwie na lunch. Nikogo zatem nie dziwą wylegujący się na trawce biznesmeni lub siedzący na ławeczkach pracownicy biur, w swoich eleganckich garniturkach. Patrzysz na takiego i myślisz: żyć nie umierać. O ile łatwiej musi być w wyścigu szczurów, gdy można się tak przyjemnie zresetować w ciągu dnia. A wszystko to w zasięgu ręki i za darmo. W centrum tętni życie. Wszystko jest nowoczesne i kolorowe. Doskonały transport publiczny. W sklepach najnowsze kolekcje ubrań i tania elektronika. Tak, tak, Hong Kong to jedno z najlepszych miejsc na zakupy! A gdy ktoś ma ochotę pobyć na łonie natury wybór jest przebogaty. Wspaniałe, różnorodne trasy do trekkingu są tylko jedną z atrakcji. Ucieczka od miejskiego zgiełku na małą wyspę z piękną plażą, też jest możliwa. Na tej wyspie jedynym środkiem transportu są rowery. A wszystko to oddalone o nie więcej niż 40 minut drogi od centrum.

Razem z couchsurferami wybrałyśmy się na trekking

Super nowoczesne budowle podtrzymywane są przez bambusowe rusztowania, które cóż, nie wyglądają zbyt stabilnie...może stąd napis DANGER (niebezpieczeństwo!) na taśmach je oplatających :P

Czas na masaż :)

Miałyśmy szczęście być w Hong Kongu w czasie obchodów Święta Środka Jesieni (Mid Autumn Festival). W tym czasie miasto robi się jeszcze bardziej kolorowe i atrakcyjne. Organizowane są liczne imprezy, parady - taniec smoka. Odbyło się nawet pobicie rekordu Guinnessa!

A oto zwyciężczyni rekordu Guinnessa! Największa konstrukcja wykonana z kolorowych lampionów.

Zawsze wydawało mi się,że to w Polsce jest dużo centrów handlowych, cóż w Hong Kongu sklepy są wszędzie! Gdy wychodzisz ze stacji metra okazuje się,że jest ona połączona z centrum handlowym tak sprytnie,że próbując wyjść musisz ominąć niezły przegląd sklepików.Gdy chcesz wejść do metra, to mimo podążania za znaczkami i drogowskazami, okazuje się (nie wiem jakim cudem), że znajdujesz się znowu w jakimś centrum handlowym i wcale nie tak łatwo jest przedostać się z niego na stację!Hong Kongijczycy uwielbiają zakupy. Nawet na Victoria Peak (najwyższy punkt widokowy) gdzie wydawałoby się będzie wzgórze, przyroda i widok na miasto jest nie jedno a dwa centra handlowe! Ale za to jakie widoki! Witryny sklepowe przy nich bledną, a zaręczam, że marki z najwyższej półki!

W Hong Kongu wszyscy kochają zakupy! :)

Któż nie chciałby mieć takiego widoku z tarasu? :)

Macie ochotę przenieść się do Indonezji?

2012-01-08T08:59:00.000-08:00

Jeśli macie ochotę poczuć się jak w Indonezji, może zainteresuje Was taka informacja:

Ambasada Republiki Indonezji w Warszawie zaprasza wszystkich chętnych do udziału w 3-miesięcznym kursie zachodniojawajskich, kobiecych tańców jaipongan. Kurs odbywać się będzie od 24 stycznia do 30 kwietnia 2012 . Zajęcia prowadzone będą w 6-osobowych grupach dwa razy w tygodniu w budynku Ambasady Republiki Indonezji przy ul. Estońskiej 3/5. Kurs prowadzić będzie Diah Anggraini z Institut Seni Indonesia (Indonezyjskiego Instytut Sztuki) w Yogyakarcie.

więcej informacji możecie uzyskać na stronie ambasady: http://www.indonesianembassy.pl/home.php?link=dtl&&id=129&&ids=546

2012-01-01T14:53:00.000-08:00

No i mam już pierwszy semestr za sobą. Niedawno odbyło się uroczyste zakończenie i wręczenie certyfikatów.

Jak na każdej uroczystości czy ceremonii na Bali odbyły się pokazy tańca. W pewnym momencie tancerki zaczęły wciągać na scenę studentów :) Na potwierdzenie tezy, że tańczyć każdy może dołączam filmik:

Po części artystycznej nadszedł czas na wręczanie certyfikatów.

****** **** **** *******

A jeśli już jesteśmy przy zakończeniach. To ja ten rok pożegnałam na plaży, spacerując wzdłuż oceanu z najgorszym i najdroższym szampanem jaki w życiu piłam ( a i tak najtańszym jaki tutaj znalazłyśmy), robiąc uniki przed szalonymi Indonezyjczykami bądź Australijczykami z petardami w ręku, nie mogłam uwierzyć w swoje szczęście. Bo to był dla mnie bardzo dobry rok. Rok spełnionych marzeń. Najpierw wymarzona podróż do USA – słonecznej Kalifornii. Później na dzień przed urodzinami – dowiedziałam się,że dostałam roczne stypendium na Bali. I tym samym odwiedziłam w tym roku dwa nowe kontynenty. Znalazłam się w miejscach, które kiedyś wydawały mi się być w sferze odległych marzeń. Poznałam mnóstwo ciekawych ludzi. Pływałam w najwyżej położonym basenie w Singapurze, odwiedziłam Hong Kong z całą jego różnorodnością i tysiącami smaków. W Ferie świąteczne zwiedzałam Londyn śladami Kuby Rozpruwacza , a urodziny świętowałam przy fontannie di Trevi :) Nauczyłam się jeździć na skuterze, zamieszkałam pod jednym dachem ze stadem jaszczurek, gościłam na swojej „kanapie” pierwszych couchsurferów, przekroczyłam równik, zaczęłam się uczyć nowego języka i popłynęłam na fali na surfingu.

Życzę Wam,żeby żadne marzenie nie wydawało Wam się zbyt odległe do spełnienia, bo uwierzcie,że nigdy takie nie jest. Może niektórzy z Was pamiętają taką jedną dziewczynę, która zarzekała się,że pojedzie wkrótce na Bali i nikt nie brał jej na poważnie (Ekhm, ciekawe gdzie teraz jest :P?). Po prostu pewnego dnia trzeba wstać i zacząć je spełniać. I tego Wam życzę. Bo mimo,że (ostrzegam!) wymaga to trochę wysiłku i nie zawsze jest różowo - to warto!

Szczęśliwego Nowego Roku! Selamat tahun baru! I niech rok 2012 będzie tylko lepszy :)

Selamat Hari Natal

2011-12-25T12:39:00.000-08:00

Dzisiejsze śniadanie świąteczne:

Wczoraj w ostatniej chwili razem z Pauliną postanowiłyśmy urządzić Wigilię. Za punkt honoru przyjęłyśmy zdobycie 12 potraw, na szczęście udało nam się je zgromadzić bez akcji lepienia pierogów ( nad czym poważnie się zastanawiałyśmy). Kupiłyśmy nawet lampki (bo mimo,że Indonezyjczycy nie obchodzą świąt to komercjalizacja dotarła i tutaj, w sklepach są choinki, ozdoby świąteczne, a w głośnikach rozbrzmiewają kolędy). Przy okazji możecie zobaczyć jak sobie teraz mieszkam.

Na stole zagościł oczywiście ryż z warzywami - bo jakżeby inaczej, smażone noodle ( Mie goreng) , Martabak – czyli coś w rodzaju placka/naleśnika na ostro z warzywami, indonezyjski naleśnik na słodko z czekoladą i bananami, egzotyczne owoce, banany w cieście, kulki sezamowe, różne ciasteczka w tym jedne z Hong Kongu (prezent od naszej pierwszej couchsurferki, którą gościłyśmy przez ostatnie dwa dni :))

Rambutany i manggis

I jeszcze raz życzę Wam wszystkim :

2011-12-14T16:26:00.000-08:00

Niedawno poznałam mojego sąsiada. Od kilku dni przychodzi do mnie codziennie, czasem wpada rano gdy wychodzę do szkoły i prawie codziennie czeka na mnie gdy wracam do domu. Choć jest bardzo niezależny i chadza sobie gdzie chce, więc siłą rzeczy kolegujemy się z umiarem to coś mi się wydaje,że jest to początek pięknej przyjaźni :) A jaki jest uroczy, to przekonajcie się sami:

Po tylu latach marzeń o własnym psiaku udało się . No dobra, może prawie,bo tak naprawdę to jest to piesek sąsiadów, ale chętnie do nas przychodzi, więc jest to układ idealny. Mam radochę, ale nie muszę się martwic z kim go zostawię gdy będę chciała gdzieś wyjechać :)

No a skoro już o psach, to pewnie jesteście ciekawi czy rzeczywiście często lądują one tutaj na talerzu. No cóż, gdy w Indonezji pojawiły się pierwsze supermarkety, to ludzie masowo kupowali sobie na obiad puszki z psim żarciem, bo myśleli,że to potrawa Z PSA, a nie DLA PSA. Coś takiego w ogóle im do głowy nie przyszło. Posiadanie psa jako zwierzątka domowego nie było tu znanym zwyczajem (oczywiście teraz już staje się to coraz bardziej popularne), bo tradycyjnie psy uważane były za siedlisko demonów. A co dopiero kupowanie im specjalnego pożywienia, jakaś burżuazja! Ciekawe co by powiedzieli jakby zobaczyli psie linie odzieżowe w Harrodsie... :P Ale spokojnie, nie trzeba przyglądać się podejrzliwie każdej zamówionej potrawie. Warungi ("knajpy" albo właściwie często stragany z jedzeniem) w których sprzedawane są potrawy z psów są oznaczone literami RW.

2011-12-04T08:57:00.000-08:00

Niezwykłe jest to jak wielką rolę w życiu każdego Balijczyka odgrywa religia, jak ważna dla nich jest i jak poważnie podchodzą do odmawiania modlitw, obrzędów. Oni naprawdę przestrzegają tych rytuałów, wierzą w ich moc i poświęcają na nie wiele energii i czasu. Każdego dnia WSZĘDZIE można dostrzec malutkie zawiniątka – podarki dla Bogów – jakieś ciasteczka, kwiatki, trochę ryżu, czasem papieros. Są one dosłownie wszędzie, przed wejściem do każdego sklepu/ pubu, nawet przed McDonaldem, przyczepione do kierownicy motorów, na ladzie w sklepie. Generalnie o jakimkolwiek miejscu byście nie pomyśleli, na pewno jakiś Indonezyjczyk już umieścił tam jakieś dary. Szczególnie rano można zobaczyć kobiety które modlą się rozkładając je. Znajdują czas na chwile refleksji, zastanowienia się nad tym jaki dzień ich czeka.

Jakoś nie mogę sobie wyobrazić , żeby Europejczycy przed wyjściem do szkoły/ pracy znajdowali czas aby skomponować taki podarek dla Bogów i pomodlili się przez chwilę przed wyjściem z domu. A żeby codziennie odkładali dla Bogów po jednym papierosie...hahah...to już prędzej by po drodze na pociąg zbierali je z ofiar pozostawionych przez innych...

Bali pernikahan

2011-12-01T06:12:00.000-08:00

Złota korona zamiast białego welonu –czyli ślub po indonezyjsku. Tradycyjnie składa się z dwóch części. Pierwsza w domu Panny Młodej, a druga u Pana Młodego. My, niestety, mimo, że czas zaproponowany na dojazd przez Google maps,pomnożyliśmy razy 2, zdążyliśmy już tylko na tą drugą. Zebraliśmy się razem pod szkołą i wyruszyliśmy – 10 bule wystrojonych w sarongi i kebaya’e. No i zaczęło się szukanie drogi… i pytanie co parę kilometrów napotkanych ludzi. Tylko,że z Indonezyjczykami jest tak,że nawet jak Cię nie rozumieją to i tak najczęściej mówią to swoje : „yes, yes” przytakując i uśmiechając się od ucha do ucha… i już człowieka wypełnia uczucie szczęścia, tak , tak! Jedziemy w dobrym kierunku! Tylko,że jak się zada pytanie na które nie można odpowiedzieć zwykłym „tak” lub „nie” ,to okazuje się…że nie mają bladego pojęcia o co Ci chodzi…na szczęście my – wychowankowie Udayany (mój uniwerek) – jakoś tam prosto o drogę zapytać umiemy po indonezyjsku…tylko,że nawet wtedy nie ma się pewności,że wskazują Ci właściwy kierunek…ktoś mi kiedyś mówił,że to w ich przekonaniu nieuprzejme nie udzielić pomocy, więc jak nie wiedzą…to wskażą Ci cokolwiek… No więc tak krążymy z prawa na lewo, w tę i z powrotem…aż wreszcie udało się! Dotarliśmy do odpowiedniej wioski choć z dość sporym poślizgiem czasowym, ale liczyliśmy,że choć raz mentalność indonezyjska nam się przyda, może jeszcze nawet nie zaczęli ceremonii… :P ? No to teraz gdzie ten ślub? Numeru ulicy to już nam nasz drogi Guru (nauczyciel) nie zostawił. A okazuje się,że dzisiaj śluby tu są dwa! Dobra, widzimy jakieś bujne dekoracje, to musi być tu! Wchodzimy, wszystko przyszykowane, gotowe, nie naruszone, wchodzimy do domu, nikt nam nic nie mówi…uśmiechają się, zaczynają z nami gadać, nie wyglądają na zdziwionych naszym przybyciem tyle,że nigdzie nie widzimy naszego Guru (miał to być ślub syna naszego nauczyciela). Nikt nas nie wygania, rozmawiają sobie z nami, mówią,że za 3 godziny przyjdzie „ksiądz”…hmmm, trochę duża ta obsuwa – myślimy – nawet jak na Indonezję. No I niestety to nie ten ślub! Nasz jest jakieś 400 metrów dalej…I gdy już tam dojeżdżamy, cali szczęśliwi że nasza tułaczka dobiegła końca, okazuje się,że to dopiero początek. Pierwsza część ceremonii – w domu Panny Młodej właśnie się skończyła i wszyscy zbierają się by wyruszyć do domu Pana Młodego oddalonego o jakieś 1,5h.

Przywitanie Nowożeńców

Para Młoda z rodzicami

Powiem Wam, że wybawić się na balijskim ślubie byłoby ciężko, nie ma dzikich pląsów do rana na parkiecie, właściwie to tańców nie ma żadnych, ani zespołu grającego, jedynym podkładem muzycznym jest gamelan. Biesiadowania też nie ma, nie ma wspólnego dużego stołu, ogólnie nie ma stołów, tylko same krzesła.

Właściwie przez większość uroczystości Młoda Para siedzi na takim podwyższeniu i robi sobie po kolei zdjęcia z gośćmi. A gości mnóstwo, im więcej tym lepiej. Właśnie dlatego nasz nauczyciel zaprosił i nas na ślub swojego syna, zwłaszcza,że mieć "bule" wśród gości jest dla nich czymś bardzo prestiżowym.

Główna część ceremonii:

Fragment głównej części ceremonii, Państwo Młodzi kilkakrotnie okrążali stół z darami. A te białe plecy które widać na filmiku należą do balijskiego „księdza”, który według mnie wygląda bardzo magicznie, niczym prawdziwy szaman :)

Z resztą oceńcie sami:

Błogosławieństwo

Wspólna modlitwa z najbliższymi członkami rodziny

Babi guling - obowiązkowa potrawa na każdej większej uroczystości

Ktoś ma ochotę na małą przekąskę? ;)

Pewnie na to byście się prędzej skusili - tradycyjny słodki przysmak weselny

Tak jak już pisałam, nie było wielkiego wspólnego stołu. Poczęstunek był w formie szwedzkiego stołu:

Bule na ślubie :)

Balinale

2011-11-22T04:02:00.000-08:00

Gdybym była teraz w Polsce, to na pewno wracałabym właśnie z Wrocławia, z drugiej edycji American Film Festival.
Aj, wreszcie miałam szansę być na jakimś festiwalu od początku, co roku. Cóż, wyjazd na Bali pokrzyżował te plany. Nie narzekam oczywiście, żeby nie było. Zwłaszcza, że okazało się, że dokładnie w tych samych dniach, 15-20 listopada, odbędzie się tutaj 5 edycja festiwalu filmowego Balinale . Piękny ukłon ze strony organizatorów. Naprawdę nie da się, no nie da się żałować,że się jest na Bali.

Okazało się, że nie jestem jedyną kinomanką w mojej grupie na uczelni. Razem z Jurgą ( z Litwy) już pierwszego dnia wystartowałyśmy konkretnie, zobaczyłyśmy 7 filmów (w tym 3 krótkometrażowe) .

Cały festiwal odbywał się tutaj w jednej sali kinowej, także nie było tej odwiecznej łamigłówki logistycznej : co, gdzie i kiedy obejrzeć? Wszystko w indonezyjskim stylu, bez stresu, bez kolejek, bo na żadnym seansie sala nie była całkowicie pełna. Chodziłyśmy sobie na jeden film po drugim, tak jak nam je serwowali.

A serwowali filmy różnie. Na projekcji jednego, na ekranie PRZEZ CAŁY CZAS widniał taki oto napis. No cóż, powiem Wam, że ciężko się skupić na fabule czy wczuć w dramatyzm sytuacji, gdy główny bohater ma na czole napisane, że jest własnością Sahamongkolfilm International...

Ach, no i raz ,w trakcie seansu, musieliśmy zmienić salę. No, ale kto by się tym przejmował? Cała publika ( w zdecydowanej większości biała - Indonezyjczycy do kina marsz! ) z uśmiechem na twarzy wszystko to przetrwała. Widać, że już zakorzenioną mają złotą zasadę przeżycia tutaj -"smile and be patient"!

Zdecydowanie moim faworytem festiwalu został film "Born to be wild". Opowiada o zwierzakach wychowywanych
w sierocińcach: o małych słoniątkach w Kenii i orangutanach na Borneo. Piękne ujęcia przyrody, niesamowitej roślinności i zwierzaków przede wszystkim.

Czy wiedzieliście, że gdy już słoniątka są gotowe na to by wypuścić je na safari, to starsze osobniki ( często poprzednie pokolenie wychowanych w sierocińcu słoni) przychodzi aby ich przywitać i upewnić się czy poradzą sobie na wolności? Będą uczyć młodziaków „how to be wild again”(tj. jak znowu być dzikim). Słonie to niesamowicie społeczne stworzenia. Ich empatia poraża. Nasuwa mi to myśl,że bezduszne zachowania człowieka, które nazywa się często nieludzkimi, tak właściwie są pewnie bardziej ludzkie niż zwierzęce.
Film był grany w polskich kinach od kwietnia i niestety wyszedł już z regularnego repertuaru (przynajmniej w Warszawie). Od czasu do czasu mogą jeszcze pojawiać się seanse, więc jeśli będziecie mieli okazję gorąco polecam! Zwłaszcza, że film jest w 3D, co akurat na tego typu filmie jest dużym atutem. Na zachętę zwiastun:

Czy pamiętacie co robiliście 24 lipca 2010? No,zastanówcie się przez chwile jak przeżyliście ten dzień. Spróbujcie sobie przypomnieć. Czy zdarzyło się coś istotnego? Ja, na przykład,byłam we Wrocławiu na Festiwalu Filmowym. Poszerzałam horyzonty. Tak, zdecydowanie to musiał być dobry dzień. Jeden dzień, a przecież tyle się mogło zdarzyć! Ludzie na całej ziemi przeżyli na pewno tyle ważnych chwil. Popłynęło pewnie wiele łez,choć miejmy nadzieję, że przeważały łzy radości.Jeśli chcecie zobaczyć jak wyglądał wyrywkowo, wybrany dzień z życia „przeciętnego” ziemianina obejrzyjcie sobie "Life in a day". Jest to projekt Ridley'a Scott'a i Kevin'a MacDonald'a, zrobiony przy współpracy z youtube. Internauci z całego świata przesyłali swoje filmowe sprawozdania z tego oto dnia. I właśnie z tak pozyskanego materiału powstał ten film.

Mozecie za darmo obejrzeć całość na oficjalnym profilu filmu na youtube tutaj

Pewnie jesteście ciekawi jak tam indonezyjska kinematografia? Ja też byłam, ale widziałam dotychczas tylko jeden film fabularny. I cóż, był dość naiwny, chociaż w sumie nie najgorszy. Dlatego na odpowiedź na to pytanie musicie jeszcze poczekać.Postaram się, skoro jestem na miejscu,odkryć jakieś indonezyjskie perełki filmowe. Na razie mają u mnie duży kredyt zaufania, bo widziałam parę naprawdę ciekawych indonezyjskich filmów dokumentalnych. Duże wrażenie zrobił na mnie dokument o tradycyjnych pogrzebach w regionie Tana Toraja na Sulawesi, gdzie aby pożegnać godnie zmarłego zarzyna się setki zwierząt, w tym przynajmniej 24 byki. Cała uroczystość jest więc bardzo kosztowna, zwłaszcza gdy - jak było w przypadku reżysera tego filmu - zmarły (jego ojciec) zajmował ważną pozycję w hierarchii społecznej. Ze względu na szacunek dla zmarłego, cała uroczystość musiała być odpowiednio wystawna. Jak przyznaje reżyser,miał może z 5 minut żeby zasmucić się nad śmiercią własnego ojca, bo cały czas musiał czuwać nad prawidłowym przebiegiem wszystkich rytuałów. Reżyser krytycznie podchodzi do tradycyjnych obrządków, które nakładają na rodzinę dużą presję i obciążenia finansowe. W końcu przecież zgromadzenie tych wszystkich zwierząt na ofiarę nie jest tanie. Ja sobie myślę, że może taki był właśnie zamysł aby zająć rodzinę na tyle, żeby nie miała czasu się smucić. Bo skoro trzeba zgromadzić 30 byków na rzeź i zbudować parę chat na przyjazd gości (tak - powstały specjalne chaty na czas pogrzebu) to nie ma czasu płakać za przeszłością. Codzienność ponagla. Życie toczy się dalej.

Bali

2011-11-05T02:52:00.000-07:00

Karnawałowy pochód na plaży. Tak, tak, mają tu karnawał w październiku.

No i udało się! Jestem na Bali już ponad miesiąc :) Jeżdżę na skuterze, targuję się łamaną bahasą (czyli po indonezyjsku), dzięki czemu czasem uda mi się zaoszczędzić parę tysięcy (lub nawet kilkadziesiąt!)...tylko po to, żeby mnie zaraz na nie naciągnęli za rogiem :P

Jem ryż , banany w cieście i mieszkam ze stadem jaszczurek. Ach, i powiem to od razu...jestem milionerką ( tak, tak, udało się przed 25 rokiem życia!).

No dobra, ale jak to było na początku...hmm, chyba nie tak jak to sobie wyobrażałam? No więc miałam podobno wylądować na rajskiej wyspie, a jakimś cudem wylądowałam w zakorkowanym, zatłoczonym mieście ( i to raczej przeciętnej urody) z walizkami ( 40 kg- co ja myślałam gdy się pakowałam!) i bez dachu nad głową. A czy pomógł nam nasz uniwersytecki koordynator? Hmmm zdaje się, że krzyknął "Good luck" na odchodne..taaa, good luck.

No i się zaczęła tułaczka...razem z Francesca i Sylvią, wsiadłyśmy w taksówkę i ruszyłyśmy do Kuty, gdzie ponoć miałyśmy się spotkać z jakimś Indonezyjczykiem znajomym, znajomej Sylvii z Włoch, który miał nam pomóc w znalezieniu domu. Dotarłyśmy do Kuty - chyba nie najlepszej wizytówki Bali - najbardziej turystycznego miejsca na całej wyspie. Oczy mi się jednak zaświeciły, gdy zobaczyłam mnóstwo surferskich sklepów :). To one miały mi wynagrodzić tłok i hałas. Szybko okazało się, że ten znajomy Indonezyjczyk jest teraz na wyspie obok więc nie może się z nami spotkać... .Jak się później dowiem od naszego nauczyciela : "The key to live in Bali is to smile and be patient". I jest to rzeczywiście jedna z najlepszych rad jakie dotąd dostałam. No dobra, więc "be patient". Do Denpasar już nie wracamy, ów znajomy polecił nam jakiś hostel, więc spokojne zaczynamy go szukać. Teraz to właściwie nie wiem czemu wciąż na tyle mu ufałyśmy...

Znalazłyśmy ten polecony hostel. Hmmm, okazał się być całkiem...jakby go tu korzystnie opisać...było łóżko! Chociaż jak sobie je teraz przypominam, to nie jestem pewna czy można je zaliczyć do walorów...to może na korzyść hostelu przemawia fakt, że już po godzinie włączyli nam prąd? Aj, a łazienka! Od razu człowiek poczuł, że jest w Indonezji...Kibelek manual style, czyli spuszczanie wody za pomocą wiaderka. Oj wiem, że drażnię, wiem, że zazdrościcie , to dodam jeszcze tylko, że...rano na powitanie znalazłam mysz w walizce...

Gdzie to my później trafiłyśmy, to już nie pamiętam...chyba kolejny hostel, a później jeszcze kolejny, i następny. Wreszcie dolecieli kolejni szczęśliwi posiadacze biletów z naszego Uniwerku. Nasza polsko włoska grupa powiększyła się o Carlosa (z Meksyku), Enrique (z Hiszpanii) i Hermesa (z Wenezueli).

Wszyscy zamieszkaliśmy w jednym hostelu i razem wspólnymi siłami mieliśmy rozpocząć poszukiwania domu na najbliższy rok. Nie było to łatwe. Poszukiwanie domu nigdy nie jest łatwe i zazwyczaj nie robi się tego w ciągu jednego dnia, ale nasza sytuacja była znacznie trudniejsza, bariera językowa, kulturowa dawała się we znaki. To, że mieszkaliśmy w centrum Kuty, największej imprezowni na Bali , tylko utrudniało sytuację. Jest to jasne , że w pierwszej kolejności musieliśmy sprawdzić jak tu nocne życie wygląda. Powiem tak...jest to istne szaleństwo, pijani Australijczycy plączą Ci się pod nogami, najróżniejsza muzyka dudni ze wszystkich stron, piętrowe kluby , a wśród nich (jak później odkryjemy) Sky garden, gdzie codziennie przez godzinę lub dwie są - za darmo -przekąski i drinki, więc jak się możecie domyślić bardzo często tam potem lądowaliśmy.

W pewnym momencie wszyscy razem wylądowaliśmy w Appache, w barze z muzyką reggae. Klimat fajny, wszyscy podejrzanie wychilowani i uśmiechnięci :) W drodze do domu Carlos niespodziewanie spotkał Arturo,swojego znajomego z Meksyku , który od 5 lat mieszka w Australii i nie widzieli się przez cały ten czas, a teraz wpadł na jakieś 2 tygodnie na Bali i uwaga… mieszka sam, w takim dużym domu z basenem i tak mu tam samemu smutno, że koniecznie musimy wpaść....Nie musiał nas długo namawiać. Już po chwili jechaliśmy do niego w 5 osób, na dwóch skuterach (Enrique i Hermes już spali w hostelu). Czy to my spadliśmy Arturo z nieba czy to raczej on spadł nam, pozostaje kwestia sporną, ale jedno jest pewne - coś takiego nazywa się perfect match. :)

Więc właśnie tutaj nasza bezdomna 6 znalazła schronienie na parę dni...

W między czasie udało nam się wreszcie umówić z Indonezyjczykiem, tym znajomym , znajomej Sylvii z Włoch <pamiętacie go jeszcze?>. O umówionej porze, dotarłyśmy na wyznaczone miejsce i jego, Indonezyjczyka, rzecz jasna jeszcze nie ma. Już znamy tutejsze podejście do punktualności, a więc tak sobie cierpliwie czekamy, czekamy....po jakiejś pół godzinie pojawia się "nasz Indonezyjczyk". Ach, jakże On cieszy się na nasz widok, jakże się uśmiecha! Ściska Sylvie , radośnie mówiąc: hey hello :) "Dobra dziewczyny, nie ma na co czekać, jedziemy!" Zaprasza nas do samochodu. Wskakujemy chętnie. Całe szczęśliwe, że wreszcie znalazł dla nas czas ! Uff, Nareszcie. Wreszcie pojawia się nadzieja na koniec naszej tułaczki po hostelach. W końcu zaraz "nasz Indonezyjczyk" pokaże nam jakiś dom do wynajęcia. Super. Wszystkie trzy jeszcze bardziej promieniejemy na samą myśl o tym .

No i tak sobie jedziemy, jedziemy w tym jego samochodzie . "Nasz Indonezyjczyk" rozmawia sobie wesoło z Sylvia. Taki small talk w balijskim wydaniu. W pewnym momencie temat ich rozmowy schodzi na wspólnego znajomego i wówczas. ..okazuje się , że imię owego znajomego się jakoś nie zgadza...następuje chwila konsternacji...i po chwili okazuje się, że nasz kierowca, nie jest tym naszym, wyczekiwanym Indonezyjczykiem. Owszem, był umówiony, w tym samym miejscu, o tej samej porze, ale z innymi 3 dziewczynami, znajomymi jego znajomej :P

Gdy odwozi nas z powrotem na miejsce i wychodzimy z samochodu, tamte dziewczyny już czekają....i teraz, ja bardzo, ale to bardzo żałuję, że nie możecie zobaczyć ich min, gdy widzą jak koleś wysadza z samochodu 3 inne młode dziewczyny... :P

W końcu trzeba było znaleźć coś własnego,udało nam się znaleźć to miejsce <bynajmniej nie za pomocą naszego ulubionego Indonezyjczyka> i postanowiliśmy je tymczasowo wynająć. Więc przez ostatni miesiąc razem z Francescą (w tym momencie pytanie o pochodzenie przestaje być jednym z prostszych – jej mama jest pół-włoszką / pół-somalijką, tata Polakiem, a urodziła się w Kanadzie). Sylvią (z Włoch), Carlosem (z Meksyku) (i jaszczurkami) mieszkam sobie tak

Alejka prowadząca do naszego domku.

Jeden ze stałych bywalców naszej alejki :)

Wchodźcie, zapraszam :)

A to Gecko- nasza kumpela/ współlokatorka...ponoć miała zjadać komary, ale chyba jest na diecie, bo dzień w dzień znajduje na sobie nowe ugryzienia...

Ci którzy znali mój stosunek do pojazdów dwukołowych lub próbowali mnie kiedykolwiek wyciągnąć na rower zdziwią się pewnie, że śmigam już całkiem sprawnie na skuterze i na dodatek czuję się na nim już na tyle pewnie, że gdy początkowo, tam gdzie mogłam chodziłam, jak np. do sklepu oddalonego 10 minut czy też na plażę, to teraz coraz częściej wskakuję po prostu na skuter i podjeżdżam. Ach, robię się już taka miejscowa! Niedługo zapomnę, co to walking distance. * Gdy pierwszego dnia wysadzili nas w Denpasar i pytałyśmy się jak daleko stąd jest nasza uczelnia odpowiadali nam, że 5-10 minut motorbike. Gdy pytałyśmy o walking, odpowiadali zawsze tak samo: "Nie ma walking distance! *" Teraz już wiem, że jest w tym trochę prawdy, zwłaszcza, ze widok motoru na chodniku nikogo zbytnio nie dziwi, bo przecież trzeba ominąć te korki! Bleh, no właśnie korki są tu straszne , zwłaszcza w Denpasar, czyli na mojej codziennej trasie do i ze szkoły , czy też na głównej, jednokierunkowej, Legian street w Kucie, blisko której obecnie mieszkam.

"Saya mahasiswa" - "Jestem studentem" było jednym z pierwszych zdań którego się tu nauczyliśmy i powtarzaliśmy jak mantrę przy jakimkolwiek targowaniu się, czy to przy kupowaniu jedzenia na straganie, "ray banów” , wynajmowaniu mieszkania. W Indonezji targowanie się jest normalne, wręcz niezbędne. Wiadomo, że pierwsza cena którą Ci podają jest zawsze wygórowana. Szczególnie jeśli jesteś "bule" (białasem) - bo skoro jesteś biały to według nich masz pieniądze, zawsze. Nie wnikają skąd, po prostu masz. I nasze usilne próby udowodnienia im, że nie jesteśmy zwykłymi turystami, a studentami przegrywają w argumentacji przy kolorze skóry. Np. dzisiaj dowiedziałam się <już po fakcie oczywiście>, że mnie znowu naciągnęli! Tym razem przy kupowaniu sarongu ( części tradycyjnego stroju balisjkiego) , którego potrzebuję ,bo … uwaga, uwaga : dostałam zaproszenie na ślub balijski! :) Wybieram się już w ten poniedziałek, więc mym starym zwyczajem, czyli na ostatnią chwilę, postanowiłam skompletować strój. Wybrałam się więc dziś na tradycyjny market w Denpasar...gdzie dostać można wszystko, ale wbrew pozorom, wcale nie było dużego wyboru, jeśli chodzi o stroje. Nie było łatwo. Bez naganiaczki-naciągaczki, która dosłownie, po prostu, za nami chodziła krok w krok, non stop, też się nie obyło. No, ale w końcu udało mi się znaleźć sarong ( taka spódnica do kostek, zawijana, podobna do pareo). Mimo, że ten sarong od razu mi się spodobał, pokręciłam trochę nosem (wcześniej zmęczyłam naganiaczkę łażąc w tę i z powrotem i z niezdecydowaną miną przeglądając kolejne wzory - kto ze mną był na zakupach to może sobie wyobrazić :D)... i udało się , zbiłam cenę z 256 tysięcy na 100! Ach jaka dumna z siebie byłam...do czasu, gdy koleżanka uświadomiła mi, że powinnam za niego dać jakieś 50...

Jeszcze trochę fotek z karnawału na plaży w Kucie:

Przedstawiciele z mojego wydziału dumnie prezentowali Uniwerek...

i odtańczyli specjalny taniec...

...kto wie? Może za rok i ja tak będę wyglądać :D

Na koniec pytanie konkursowe do was - drodzy czytelnicy - wie ktoś może jak zamieścić tutaj. na blogu, taki znaczek "I like" do klikania z odnośnikiem do facebook'owej strony "where is basia"?

Singapore foto mix

2011-09-25T10:12:00.000-07:00

Paulina - moja towarzyszka podróży :)

To wlasnie na szczycie Marina Bay Sands Hotel jest ten fajny basen :)

Na śniadanie banan w cieście .

Ostatniego dnia relaks na wyspie Sentosa.

Our awesome host - Daryl :)